سلام.در روز خیلی اتفاقات برام میفته که دوست دارم بنویسم تا همه بخونن.اما محدودیت هست دیگه.عادت کردیم همیشه یه خودسانسوری داشته باشیم.دلیل هم ...(سانسور شده).بگذریم.نمیدونم چرا چند تا پست اخیر تریپ شعر و تو این مایه ها بوده.محیط بی تاثیر نیست دیگه.فهمیدم تو اینجا باید تو خودت باشی و یه جورائی روزت تموم بشه.

دیروز غروب تو خونه کتاب جاناتان مرغ دریائی رو خوندم.این کتاب رو قبل از ازدواج به همسر هدیه داده بودم.چقدر اون موقع تلاش میکردم که کتاب خونش بکنم.ولی بعد این همه سال فایده نداشت که نداشت.خدا رو شکر که این کتاب ها رو توسط وسیله محبوبش ،جارو برقی از بین نبرد.تاریخ اون موقع که همسر داخل کتاب نوشته هم برام جالب بود(26/6/1379).فکر نمیکردم اینقدر زمان زود بگذره.دیروز این کتاب رو دوباره که خوندم دیدم چقدر برداشت من از این کتاب با اون موقع فرق کرده.

توصیه میکنم حتما بخونیدش.کتاب در عین سادگی مطالب بسیار عمیقی در خودش نهفته داره.راستی یادم رفت بگم که نویسنده اش هم ریچاردباخ است.یه جمله جالبی ازش برداشتم و براتون میذارم.

چرا دشوار ترین کار در جهان این است که پرنده ای را متقاعد کنی،آزاد است؟

این آخرین صبحه که تو این شهرکثیف از خواب پا میشم و دنبال خورشید میگردم.

چون آسمونخراشا آسمونو گرفتن.

این آخرین صبحه که صورتمو تو این آب کدر میشورم و سعی میکنم صورتی رو اصلاح کنم که حتی نمیشناسمش.

توی راهرو،موشها جولون میدن.

گندیدن زباله ها،به دماغم میرسه.

از آپارتمان پائینی،گریه بچه ها رو میشنفم.

این آخرین صبحیه که باید این گریه رو بشنفم.

من به شهر خودم بر میگردم.

این آخرین صبحیه که باید هوای سنگینو تنفس کنم.

با جماعت بجنگم،از ترافیک فرار کنم و ببینم که دنیا خاکستری تر میشه.

این آخرین صبحیه که قهوه مو وایساده میخورم و لبخند میزنم و صحبت میکنم با غریبه ای که سراغ کار خودش میره.

این شهر خشن،سرده و سهمی ازش نگرفتم.

از تلاش زیاد،خسته ام،خسته تر از اونم که مقابلش بایستم،تنها.

این آخرین صبحیه که باید باهاش بجنگم.

من به شهر خودم بر میگردم.

این آخرین صبحیه که این لباس کار روغنی رو میپوشم و ساعت میزنم و همون کاری رو میکنم که الان گفتم.

فرار میکنم،راه میفتم به طرف غروب،لم میدم کنار رادیوم،به خیال بوسههای دختری فرو میرم که آواز میخونه.

اون پائین،زیر زمین فریاد میکشه

وقتی که اینجا دراز کشیده ام و تو خیال رفته ام و به سقف نگاه میکنم،و نمیدونم کجای رویام غلط از آب دراومد،

این آخرین صبحیه که باید به این فکر کنم که به شهر خودم برگردم.

(برگرفته از اشعار شل سیلوراستاین)

Did I dissapoint you or let you down

Should I be feeling guilty or let the judges frown

Cause I saw the end before we begun

Yes I saw you were blinded and I knew i had won

So I took what's mine by eternal right

Took your soul out into the night

It may be over but it won't stop there
I am here for you if you'd only care
You touched my heart you touched my soul
You changed my life and all my goals
And love is blind and that I knew when
My heart was blinded by you

 I've kissed your lips and held your head
Shared your dreams and shared your bed
I know you well, I know your smell

I've been addicted to you

Goodbye my lover
Goodbye my friend
You have been the one
You have been the one for me

I am a dreamer but when I wake
You can't break my spirit - it's my dreams you take

And as you move on, remember me
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile
I've watched you sleeping for a while
I'd be the father of your child

I'd spend a lifetime with you
I know your fears and you know mine
We've had our doubts but now we're fine
And I love you, I swear that's true
I cannot live without you

سلام.از اینکه دیر مطلب مینویسم خیلی شرمنده ام.اما چند عامل هست که باعث این امر میشه.یکی نداشتن وقته.این چند روز حسابی سرم شلوغ بود و تازه قراره شلوغ تر هم بشه.دلیل دیگه هم وضعیت اینترنته.تو مالزی اینترنت پر سرعت ۲۴ ساعته داشتم و هر وقت میخواستم مطلب مینوشتم.اما دوستان داخل ایران که بهتر میدونید.

برف هم اساسی اومد.دل دوستان مقیم مالزی من بسوزه.

سال نو میلادی هم داره میرسه.پارسال شب ژانویه با مهیار اینا رفته بودیم زیر برج دوقلو کلی حال داد.خیلی شلوغ بود.از مالایی و چینی هم خبری نبود.همه تو مایه های استرالیا و نیوزلند بودن.البته نه اینکه من از همشون پرسیده باشم که کجائی هستین.

در پی اون همه خرج بیخود یه ماشین هم خریدیم.تا هفته دیگه شماره سلول زندان رو براتون میزارم.دیروز رفتم یه ضبط و باند خفن هم خریدم و نصب کردم.از قدیم گفتن ماشین بدون ضبط خوب مثل زنبور بی عسله.

باور کنید بنده بهترین مدیرکل دنیا رو دارم.خیلی با من خوبه.از روزی که اومدم چند تا پست خوب بهم پیشنهاد داد که من دوست نداشتم.دیروز رفتم پیشش و گفتم من دوست دارم با گروه ژاپنی که قراره بیان اینجا کار کنم.اینطوری هم زبان انگلیسیم افت نمیکنه و هم تو سابقه کاریم خیلی خوب خواهد بود.اون هم بدون هیچ منتی گفت حتما تو رو به عنوان کارشناس جهت همکاری با اونا معرفی میکنم.(خواهشا چشمم نزنید)

۱-بر خلاف اینکه تمامی دور و اطرافیانم فکر میکنن من یک چهره علمی هستم باید بگم که نه تنها من از لحاظ علمی ضعیف هستم بلکه تو مایه های آدمای کودن هم هستم.جداي از مسائل علمي هميشه در حال خريد كتابهاي فلسفي و خفن هستم كه بيشترشون رو تاحالا نخوندم.

۲ -باید بگم که بر خلاف ظاهرم که خیلی با شخصیت و سنگین نشون میدم آدم دودره و زرنگی هستم.

۳- در ظاهر بسیار آدم منطقي هستم ولي در عمل كاملا احساسي.(خانواده همسر هر تصميمي ميخوان بگيرن با من مشورت ميكنن.فكر ميكنن من خداي منطق در تصميم گيري هستم.ولي اگه دقت كرده باشن ميبينن ۵ سال است كه هيچ پيشرفتي نكردن)

۴- در اين زمينه مثل دختر خوب هستم.وحشتناك تنبل هستم.نميدونم چطوري ميخوام برم استراليا كار كنم.در كل مدت كارم شايد اون روزهايي كه تا ساعت ۲:۳۰ مونده باشم به تعداد انگشتان دست هم نميرسه.

۵-اعتماد به نفس كاذب دارم.حالا نميدونم كاذب است يا واقعي.

خدا رو شكر كه ۵ تا بود.اگه ميگفتن ۱۰۰ تا آبروم رفته بود.اين همه بدي گفتم حالا دوتا خوبي هم بگم.بنده اصلا حسود نيستم خدا رو شكر.دوم اينكه اصلا خسيس هم نيستم.سوم اينكه خيلي رئوف و دل نازك هستم.به هر كس بتونم كمك ميكنم.(الان ميگيد اين بابا خودش اعتراف كرد كه اعتماد به نفس كاذب داره ولي ديگه نميدونستيم به اين حد)